Klik op de afbeelding om een slideshow te bekijken.

De Apenstert liep ongeveer vanaf waar nu Rozengracht 17 is naar Kreynckstraat nr 7. Tijdens het bombardement werden de huizen in dit straatje grotendeels verwoest. Bij de wederopbouw werd besloten De Apenstert. te laten verdwijnen. Zo verdween een eeuwenoud straatje uit het Zutphense stratenplan. 
Qua bewoners was het een gemêleerde straat.  Er waren twee boerderijen (Bobbink op nr 13 en Eggink op nr 4), de stalhouderij en autoverhuur van Van Striep (vanaf nr 10 tot het groentenwinkeltje van Waanders op de hoek met de Rozengracht), de pakhuizen van Iliohan (fruit) en Wisseborn (bodedienst) en diverse kleine woonhuizen (o.a. van de wed. Wesselink op nr 6). De familie Dekker had op de Apenstert nr 5 een groothandel in bakkerijgrondstoffen en een agentschap van de Amstelbrouwerij. Verder maakte de familie  zelf limonade's en spuitwater in de bekende sifons. De familie woonde boven de zaak. Naast het boerderijtje van Bobbink stond het kerkgebouw van de Doopsgezinde Gemeente, met de hierbij behorende kosterswoning.

Uit de Zutphense Courant van 10-2-1872:
Orgel
Enkele dagen geleden werd het orgel waaraan de Doopsgezinde gemeente alhier reeds lang behoefte had voor het eerst bij de openbare godsdienstoefening gebruikt. Het voldeed in alle opzichten aan de wensen en de verwachtingen. De aannemer de heer Lohman, orgelmaker alhier, overleed na een langdurige ziekte. Hierdoor liep het werk grote vertraging op. Het werk werd voor de weduwe afgemaakt door de heer Derdacq. Hij heeft dit met ijver gedaan en op een wijze die aller lof verdient.
 
Zo'n veertig jaar later op 11 maart 1912 stond in dezelfde krant dat de heer B. Cuperus bij zijn aftreden als voorzitter van de kerkenraad aan de Doopsgezinde gemeente in Zutphen een nieuw orgel heeft geschonken.
De Doopsgezinde kerk was van 1679 tot 1939 gevestigd in de Apenstert. In laatst genoemd jaar verhuisde de kerk naar de Leeuweriklaan.
 

 
 
Ons kent ons in de Apenstert (uit de Stentor, 29-1-2010)
 
door Niek Megens
 
Wie een vooroorlogse kaart van Zutphen bestudeert, stuit op straten die we anno 2010 niet meer kennen. Vooral in de door het bombardement van 1944 getroffen stationsomgeving zijn complete straten domweg verdwenen. Eentje die er vanwege z’n bijzondere naam altijd uitspringt is de Apenstert. Dit kleine straatje verbond de Rozengracht met de Kreynckstraat en lag ingeklemd tussen de Barlheze en het Broederenkerkplein. Voordat de Engelse bommen een eind maakten aan de bewoning in de Apenstert, was het een levendige straat. Dat weten de Zutphenaren Jan Dekker en Toos Dekker-Koppers als geen ander. Hun wieg stond in de Apenstert, waar vader en moeder een groothandel bestierden. “Onze ouders waren geen Zutphenaren van origine”, legt Jan uit. “Mijn vader kwam uit Amersfoort, waar mijn opa ook een groothandel had. Mijn oom nam die zaak over. Mijn opa ervoor zorgde dat mijn vader een groothandel in Zutphen kon beginnen.” De familie Dekker belandde rond 1918 in de Apenstert, waar het een pakhuis liet verbouwen tot bedrijfspand met bovenwoning. Het bedrijf specialiseerde zich grondstoffen voor broodbakkers. Ook had Dekker een agentschap voor Amstel. Dekker voorzag de Zutphense kroegen, dat waren er niet weinig in die tijd, van bier. Zelf bottelde Dekker Victoria bronwater en limonade in fraaie sifonflessen. Toos Dekker, geboren in 1931, bewaart fijne herinneringen aan haar vroege jeugd in de Apenstert. “We woonden vlakbij de familie Eggink, die een stadsboerderij met een winkeltje hadden. Met hun dochters heb ik veel gespeeld.” Deze familie kreeg bij het latere bombardement een immens trauma te verwerken. Drie dochters overleefden het inferno niet.
Verderop in de Apenstert zat nog een stadsboerderijtje van de familie Bobbink. De familie Van Striep exploiteerde een stalhouderij en de familie Wisseborn had een pakhuis. “Het was een zeer bedrijvig straatje”, weet Jan Dekker. Geestelijk leven kende de Apenstert ook, want ingeklemd tussen de huizenblokken bevond zich de Doopsgezinde kerk. Kosteres ‘Tante Bertha’ waakte over het gebouwtje, met haar echtgenoot Jan altijd aan haar zijde. Nog voor het bombardement is deze kerk verhuisd naar de huidige plek aan Leeuweriklaan, naast de Kennedyschool, vlakbij de ijsbaan. Tante Bertha verhuisde mee. “Later logeerden wij daar vaak als het vroor”, vertelt Jan Dekker. ‘Dan konden we zo de ijsbaan op.” Het leegstaande kerkje gebruikte de Duitse bezetter voor de opslag van rollen papier.
Toen de Engelse bommenwerpers boven Zutphen vlogen, zat Jan Dekker nog met een touw vast aan de Broederenkerk. “We speelden paardje. Ik dacht dat die Engelsen zilverpapier dropten. Bleken het bommen te zijn.” Dekker rende zo snel hij kon terug naar de Apenstert, waar hij ging schuilen in de pastorie, die na het vertrek van Tante Bertha werd bewoond door en brandweerman. “Daar zat ik dan met mijn zus Annie. Na het bombardement konden we er niet meer uit. Door brandweermannen met pikhouwelen zijn we bevrijd. Net zoals dat nu in Haïti gaat.” Jan zijn andere zus Toos speelde ten tijde van het inferno een stuk verderop in de Spittaalstraat. “Ik ging nel terug naar ons huis in de Apenstert, maar trof niemand aan. De achterzijde van onze bedrijfshal was weggeblazen.” Van de buren hoorde ze dat haar moeder, twee broers en haar zus in kelders hadden geschuild. Vader Dekker was voor het bombardement al overleden. Dit betekende dat moeder Dekker het bedrijf in haar eentje weer moest opbouwen. “We zijn niet bepaald ongeschonden uit de strijd gekomen”, zegt Jan. “De bedrijfshal lag in puin en de Duitsers hebben twee auto’s gevorderd.” Het gezin evacueerde naar Warnsveld en deelde later een huis aan de Emmerikseweg. “Daar woonden we lange tijd samen met de familie Van den Berg, ook uit de Apenstert. Zij hadden de achterkamer, wij de voorkamer.” Vele verhuizingen binnen Zutphen volgden. Groothandel Dekker vestigde zich later aan de Marspoortstraat. “Moeder ging in die tijd met een zwaar beladen fiets de bakkers langs.”
De zwaar gehavende Apenstert werd na het bombardement afgeschreven. “Niemand woonde er meer”, weet Toos. “Ik ben er nog één keer geweest, maar vond het een troosteloos gezicht. Ik besloot er nooit meer heen te gaan.”